بگو که گل نفرستد کسی به خانه من
که عطر یاد تو پر کرده آشیانه من
تو چلچراغ سعادت فروز بخت منی
بجای ماه تو پرتو فشان به خانه من
به شوق روی تو من زنده ام خدا داند
برای زیستن اینک تویی بهانه من

صدام کن ای صداقت پیشه، بی بی گل عتیقه
تمام دلخوشیم اینه که دل با تو رفیقه
صدام کن ای هوای تازه ای عطر رمنده
هوا پر شه پر از پرهای رنگی پرنده
بزن بارون بزن خیسم کن، آبم کن، ترم کن
کمک کن تازه بارون من غریبم پرپرم کن
بزن آتیش به جونم شعله کن خاکسترم کن
بذار سر روی دوشم سایه ت رو تاج سرم کن
صدام کن ای صداقت پیشه، بی بی گل عتیقه
تمام دلخوشیم اینه که دل با تو رفیقه

 دو تا چشمام همه جا دنبال تو مي گرده
با نبودنت دلم با غصه ها سر كرده

شب و روز در پي تو من همه جا رو گشتم
يكي گفت غصه نخور اون داره بر مي گرده

زندگي با عشق تو رنگ ديگه داشت برام
رفتي و بدون تو تلخ شده روز و شبام

دل من با هيچ كسي نمي تو نست خو بگيره
شب و روز منتظر و چشم به رات مونده نگام

كسي مثل تو نشد كسي مثل تو نبود
همش از خدا مي خوام كه بيايي زود زود

كاش كه مي شد دوباره باز هم و پيدا بكنيم
سفره عشق مونو با هم ديگه وا بكنيم

كاش تو اين شهر غريب صداي آشنا بياد
دل من هواتو كرده فقط هم تو رو مي خواد

كسي مثل تو نشد كسي مثل تو نبود
همش از خدا مي خوام كه بيايي زود زود

چه غریب ماندی ای دل نه غمی نه غمگساری
نــه بــه انـتـظـــار یــاری ، نــه ز یـــار انـتــظــاری
غــم اگــر بــه کــوه گـویــم، بــگـریــزد و بــریــزد
کــه دگــر بــدیـن گــرانـی نـتـوان کشیــد بــاری
سحرم کشیده خنجر که چرا شبت نکشته‌ست
تــو بـکــش که تا نیفـتـد دگـرم بـه شـب گـذاری
نه چنان شکسـت پشتـم که دوبـاره سـر بـرآرم
منـم آن درخـت پیـری که نـداشـت بـرگ و بـاری

 

نوشته شده توسط مجید در جمعه 1386/05/19 ساعت 19:11 موضوع | لینک ثابت

خداحافظ!؟ به من گفتی خداحافظ و بر قندیل مژگانت

 

 بلور اشک جاری بود.

غم تلخی میان قصه هایت با تمام بی قراری بود!

چرا با تو خداحافظ !؟

تو که گل بوته های شعر شادم را ز باران نگاهت بارور کردی

تو که جام خیالم را همه شب با شراب عشق پر کردی

تو که افسانه با عشق بودن را برایم از تبار زندگی خواندی

تو که بذر محبت را به دشت سینه مشتاقم افشاندی!

چرا با تو خداحافظ !؟

تو میهمان عزیز لحظه های شاد من هستی

تو همچون قصه شیرین عهد کودکی در یاد من هستی

خداحافظ کلامی تلخ و غمگین است

غم رفتن غمی بسیار سنگین است.!

خداحافظ !........نه

تو دریای منی من ماهیم دور از تو می میرم

اگر رفتی سراغت را همه جا از خدای عشق می گیرم

مرو......ای بودنت شور جوانی ها !

مرو ...ای بهترین حرف کلام مهربانی ها!

 

 

              ساعت چهار و نیم مرگ لحظه های بیم                     

                                خودکشی به سبک تو ترک بوسه ی  نسیم  

                                     لحظه ای پر از غرور ترک این دیار دور  

                                     می رسم به چشم تو چند واژه تا عبور                   

                                    خود کشی به سبک من با مداد و با قلم                          

                              مرگ من عجیب نیست مرگ سایه های غم  

                                     شعر من طناب دار واژه ها چه بی  قرار               

                                بی نفس چگونه ام؟ مرده در سطور تار             

                                   رنگ صورتم کبود خالی از تنم وجود 

                     جمله های آخرم (( مثل من کسی نبود))                                           

 

نوشته شده توسط مجید در پنجشنبه 1386/05/04 ساعت 19:39 موضوع | لینک ثابت

      

                دلم برای باغچه می سوزد

     

کسی به فکر گل ها نیست
کسی به فکر ماهی ها نیست
کسی نمی خواهد
باورکند که باغچه دارد می میرد
که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است
که ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهی می شود
و حس باغچه انگار
چیزی مجردست که در انزوای باغچه پوسیده ست
حیاط خانه ما تنهاست
حیاط خانه ی ما
در انتظار بارش یک ابر ناشناس
خمیازه میکشد
و حوض خانه ی ما خالی است
ستاره های کوچک بی تجربه
از ارتفاع درختان به خک می افتد
و از میان پنجره های پریده رنگ خانه ی ماهی ها
شب ها صدای سرفه می اید
حیاط خانه ی ما تنهاست
پدر میگوید
از من گذشته ست
از من گذشته ست
من بار خود رابردم
و کار خود را کردم
و در اتاقش از صبح تا غروب
یا شاهنامه میخواند
یا ناسخ التواریخ
پدر به مادر میگوید
لعنت به هر چی ماهی و هر چه مرغ
وقتی که من بمیرم دیگر
چه فرق میکند که باغچه باشد
یا باغچه نباشد
برای من حقوق تقاعد کافی ست
مادر تمام زندگیش
سجاده ایست گسترده
درآستان وحشت دوزخ
مادر همیشه در ته هر چیزی
دنبال جای پای معصیتی می گردد
و فکر می کند که باغچه را کفر یک گیاه
آلوده کرده است
مادر تمام روز دعا می خواند
مادر گناهکار طبیعی ست
و فوت میکند به تمام گلها
و فوت میکند به تمام ماهی ها
و فوت میکند به خودش
مادر در انتظار ظهور است
و بخششی که نازل خواهد شد
برادرم به باغچه می گوید قبرستان
برادرم به اغتشاش علفها می خندد
و از جنازه ی ماهی ها
که زیر پوست بیمار آب
به ذره های فاسد تبدیل میشوند
شماره بر می دارد
برادرم به فلسفه معتاد است
برادرم شفای باغچه را
در انهدام باغچه می داند
او مست میکند
و مشت میزند به در و دیوار
و سعی میکند که بگوید
بسیار دردمند و خسته و مایوس است
او نا امیدیش را هم
مثل شناسنامه و تقویم و دستمال و فندک و خودکارش
همراه خود به کوچه و بازار می برد
و نا امیدیش
آن قدر کوچک است که هر شب
در ازدحام میکده گم میشود
و خواهرم که دوست گلها بود
و حرفهای ساده ی قلبش را
وقتی که مادر او را میزد
به جمع مهربان و سکت آنها می برد
و گاه گاه خانواده ی ماهی ها را
به آفتاب و شیرینی مهمان میکرد ...
او خانه اش در آن سوی شهر است
او در میان خانه مصنوعیش
با ماهیان قرمز مصنوعیش
و در پناه عشق همسر مصنوعیش
و زیر شاخه های درختان سیب مصنوعی
آوازهای مصنوعی میخواند
و بچه های طبیعی می سازد
او
هر وقت که به دیدن ما می اید
و گوشه های دامنش از فقر باغچه آلوده می شود
حمام ادکلن می گیرد
او
هر وقت که به دیدن ما می اید
آبستن است
حیاط خانه ما تنهاست
حیاط خانه ما تنهاست
تمام روز
از پشت در صدای تکه تکه شدن می اید
و منفجر شدن
همسایه های ما همه در خک باغچه هاشان به جای گل
خمپاره و مسلسل می کارند
همسایه های ما همه بر روی حوض های کاشیشان
سر پوش می گذارند
 و حوضهای کاشی
بی آنکه خود بخواهند
انبارهای مخفی باروتند
و بچه های کوچه ی ما کیف های مدرسه شان را
از بمبهای کوچک
پر کرده اند
حیاط خانه ما گیج است
من از زمانی
که قلب خود را گم کرده است می ترسم
من از تصور بیهودگی این همه دست
و از تجسم بیگانگی این همه صورت می ترسم
من مثل دانش آموزی
که درس هندسه اش را
دیوانه وار دوست میدارد تنها هستم
و فکر میکنم که باغچه را میشود به بیمارستان برد
من فکر میکنم ...
من فکر میکنم ...
من فکر میکنم ...
و قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است
و ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهی میشود

فروغ فرخزاد

 

 

نوشته شده توسط مجید در جمعه 1386/04/29 ساعت 12:12 موضوع | لینک ثابت

   

     چشاتو وا نکن  اينجا ،  هيچ چي ديدن نداره    

                                                            صدای  ِ سکوت ِ لحظه ها ، شنیدن نـداره

 

                توي آسموني که کرکسا پرواز مي‌کنن

                                                               ديگه هيچ شاپرکي ، حس ِ پريدن نداره

 

              دستاي نجيب ِ باغچه ، خيلي وقته خاليه

                                                               از تو گلدون ، گلاي کاغذي چيدن نداره

 

               بذا باد بياد ، تموم ِ دنيا زير و رو بشه

                                                                قلباي آهني که ، ديگه تپيدن نداره

 

             خيلي وقته ، قصه ی اسب ِ سفيد ، کهنه شده

                                                                 وقتي که آخر ِ جاده‌ها رسيدن نداره

 

            نقض ِ قانون ِ آدم‌بزرگا جـُرمه ، عزيزم

                                                            چشاتو وا نکن ، اينجا هيچ چي ديدن نداره

                               

 

                                   

 فتاده روي موجي سرد و خاموش                        به گاه مرگ زيبــــــا قوي دريا
جـــــــدا افتاده تنهـــــــا و پريشان                        به قلب کوچکش انبوه غمهـــا
در آن دم بــا نگاهي تلخ و کمرنگ                         به سوي گنبد مينا نظر کـــــرد
به ياد لـــــــحظه هاي خوب پرواز                         ز غم سر را نهان در زير پر کرد
کنون اين قوي زيبـــــا دلشکسته                         ز پا افتاده و غمگـــين نشسته
دگــــــــــــر جايي در آن بالا ندارد                        اميد از خود دل از دنيا گسسته
نمـــــيداند کسي در گـردش چرخ                         چه بازيها که دارد دست تقديـر
بلند آواز مـــــــــــــــــــرغ آسمانها                         دل افسرده غمين افتاده در زير
در آنجـــا مرغک زيبــــــــــاي دريا                          شده تنـــها که تنهــــايي بميرد
رسيده وقت مـردن آه و افسـوس                         که قو در اوج زيبـــــــايي بميرد

 

                                          

 

                                                                                            

 

نوشته شده توسط مجید در جمعه 1386/04/15 ساعت 18:53 موضوع | لینک ثابت

سلام

 

امیدوارم حال همتون خوب باشه

 

جا داره اول از همه در گذشت بانوی اواز ایران مهستی رو به تمام دوست دارانش و تمام علاقمندان به موسیقی تسلیت عرض کنم.روحش شاد و یادش گرامی

                                   

بچه ها امروز 6 تیره 6 تیرم روزیه که یه ادم بد بخت به اسم مجید به دنیا اومده

 

نمیدونم الان خوشحال باشم یا ناراحت نمیدونم الان کسی هم هست که تولد منو یادش باشه

 

ولی خوب زیاد برام فرقی نمیکنه اخه تو این مدت زیاد سختی کشیدم دیگه هیچی مهم نیست برام

 

زیادم علاقه ای به این که بخوام برام تولد بگیرن و کادو بیارنو از این حرفا ندارم

 

ولی خوب ادمیزاد همینه نتونستم دوام بیارم باید یه مطلب واسه تولدم اماده میکردم

 

خوب دیگه گله و زاری بسه بریم سراغ تولد و یه کم شادی کنیم

                    

 خوب: تولد تولد تولدم مبارک بیا شمعهارو فوت کن که صد سال زنده باشی

بله زندگی همینه اقا مجید رفت تو 20 سال. داری پیر میشیو خبر نداری اقا مجید

 خوب دیگه زیاد حرف زدم بریم سراغ کیک تولد باید شمعهارو فوت کنم

 ولی قبلش باید ارزو کنم صبر کنید

                       

 ببینم واسم چی کادو میارین زیاد منو خجالت ندین راضی نیستم با یه شاخه گلم من قانع میشم.من منتظر کادو هاتون هستم                             

                    

و در پایان جا داره از چند نفر تشکر کنم:

 

اول از همه از ناهید خانوم گلم که خیلی دوستش دارم و همیشه به فکرش هستم با اینکه اون منو تحویل نمیگیره.ناهید دوست دارم

  

 از مریم جونم که واقعا همیشه به من لطف داره خیلی گلی مریم جان با اینکه همیشه اذیتت میکنم تو همیشه به من لطف داری شرمنده تولدت یادم رفته بود دوست دارم 

از ابجی یاسی با اینکه یه کمی به من کم لطفی کرد ولی اشکال نداره براش ارزویه موفقیت میکنم

 

از ابجی الهام که نمیدونم چرا اینطوری برخورد میکنه

 

جا داره تو همین وب از ابجی یکتا هم معذرت بخوام.خیلی ممنونم ابجی یکتا

 

و بذارین بقیه بچه هارو هم نام ببرم که خیلی به من لطف کردن این چند وقته از زهرا  که امیدوارم تو کنکور موفق باشه از گلاب خانوم از صبا خانوم که دیگه خبری نیست ازش از عطیه جون از  غزال خانوم گل از سوگند خانوم مهربون از خاله نازی از دو ابجی مهربون باران و سحر از امیر اقایه گل از سهیلا خانوم و از دو نفر که تازه   با اونا اشنا شدم :ریحان خانوم گل که خیلی به من لطف داره مرسی ریحان جان . داشت یادم میرفت از دختر اهورایی و خانوم پاییز عشقم تشکر کنم .

 

از همتون ممنونم بچه ها خیلی دوستون دارم برام دعا کنید .

 

این  هم تقدیم به همه شما دوستای گلم

                                                                                 

                                                                                                   

انتظار بيگانه نيست با من كه سالهاست منتظرم.سالهاست دستهايم رو به آسمان است
و هر بار سعي كرده ام بيشتر دستهايم را بلند كنم.شايد دستهاي منتظر كوچكم را ببيني.
حتي آفتابگردانها هم هر روز سايه به سايه آفتاب ياد تو را دنبال ميكنند.
خداي مجید....تنها محرم رازهايم... كاش ميشد با همه مشكلات و سختي ها جنگيد و هميشه پيروز از ميدان مبارزه زندگي بيرون آمد. من دلتنگم از رسم ناخوشايند عشق امروزي از سنگ نارفيقي خوردن از تنها بودن و اگر عشق تو نبود.هيچ گاه به آرامش نميرسيدم.. و اگر عشق تو نبود ،هيچگاه به آرامش نميرسيدم!!!!!

 

نوشته شده توسط مجید در سه شنبه 1386/04/05 ساعت 23:50 موضوع | لینک ثابت

 

دستي نيست تا نگاه خسته ام را نوازشي دهد. اينجا ،باران نمي بارد... فانوسهاي شهر، خاموش و مُرده اند .

دست هاي مهرباني ، فقيرتر از من اند...! نامردمان عشق نديده ، خنجر کشيده اند بر تن برهنه و بي هويتم !

دلم مي خواهد آنقدر بنويسم تا نفسهايم تمام شود.

 

هر چه كردم نشوم از تو جدا ، بدتر شد

 

از دل ما نرود مهر و وفا ، بدتر شد

 

مثلا خواستم اين بار موقر باشم

 

و به جاي "تو" بگويم كه "شما" بدتر شد

 

اين متانت به دل سنگ تو تاثير نكرد

 

بلكه برعكس فقط رابطه ها ، بدتر شد

 

آسمان وقت قرار من و تو ابري بود

 

تازه با رفتن تو وضع هوا ، بدتر شد

 

چاره دارو و دوا نيست كه حال بد من

 

بي تو با خوردن دارو و دوا ، بدتر شد

 

روي فرش دل من جوهري از عشق تو ريخت

 

آمدم پاك كنم عشق تو را ، بدتر شد!

 

 

 

نوشته شده توسط مجید در جمعه 1386/03/18 ساعت 14:10 موضوع | لینک ثابت

 

 

زندگي در چشم من شبهاي بي مهتاب را ماند

شعر من نيلوفر پژمرده در مرداب را ماند

ابر بي باران اندوهم

خار خشك سينه ي كوهم

سالها رفته است كز هر آرزو خاليست آغوشم

نغمه پرداز جمال وعشق بودم آه

حاليا خاموش خاموشم

ياد از خاطر فراموشم

روز ، چون گل ، مي شكوفد بر فراز كوه

عصر ، پرپر مي شود اين نوشكفته در سكوت دشت  

روزها اينگونه پرپر گشت

لحظه هاي بي شكيب عمر

چون پرستوهاي بي آرام در پرواز

رهروان را چشم حسرت باز ....

اينك اينجا شعر و ساز و باده آماده است

من كه جام هستيم از اشك لبريز است   مي پرسم ؛

                         در پناه باده بايد رنج دوران را ز خاطر برد ؟

                         با فريب شعر بايد زندگي را رنگ ديگر داد ؟

                         در نواي ساز بايد ناله هاي روح را گم كرد ؟  

ناله من مي تراود از در و ديوار

آسمان ، اما سراپا گوش و خاموش است !

همزباني نيست تا گويم به زاري : اي دريغ  

ديگرم مستي نمي بخشد شراب ،

جام من خالي شدست از شعر ناب

ساز من فريادهاي بي جواب !

نرم نرم از راه دور

روز ، چون ، گل مي شكوفد بر فراز كوه

روشنايي مي رود در آسمان بالا

ساغر ذرات هستي از شراب نور سرشار است ، اما من :

همچنان در ظلمت شبهاي بي مهتاب

همچنان پژمرده در پهناي اين مرداب

همچنان لبريز از اندوه مي پرسم ؟

 جام اگر بشكست ؟

 سازاگر بگسست ؟

شعر اگر ديگر به دل ننشست ...؟